Muziekportret: “One” van Apocalyptica 

Op de zender National Geographic hebben ze een prachtige natuurfilm serie genaamd “Underdogs”. In deze serie wordt met een droog  komisch commentaar allerlei rare weetjes voor het voetlicht gebracht van dieren die normaal gesproken niet zo vaak in de spotlight staan. Zo komen we er op een grappige manier achter dat zowel bij mensen, maar zeker ook bij dieren er altijd “buitenbeentjes” zullen bestaan. 

(Lees verder onder afbeelding)

Als je als mens een andere gewoonte of gedachten gang hebt, of je kledingsmaak is van een afwijkend beeld dan wat de mode doorgaans voorschrijft, dan wordt je al snel raar gevonden. En als je je eigen levensopvatting dan ook nog eens halsstarrig vasthoudt dan solliciteer je al snel naar de bijnaam buitenbeentje. Mensen willen graag iedereen kunnen indelen in vaste groepen met bijpassende patronen en gebruiken. Dat geeft duidelijkheid, maar soms weinig ruimte voor een eigen identiteit. Daarom kan ik mij eigenlijk wel vinden in de groep buitenbeentjes, ook ik mag graag eens buiten de lijntjes kleuren, al is het maar omdat ik de geijkte kleuren soms wel een beetje zat ben. 

Maar de bijnaam buitenbeentje krijg je natuurlijk niet zomaar, daar moet je wel je best voor doen! Ik maak het mijzelf al wel een beetje makkelijker door helemaal los te gaan op muziek uit het ruigste spectrum dat er bestaat. Je zult op geen enkele bruiloft of ander serieus feest snoeiharde Death Metal uit de speakers horen knallen, en geen enkel verjaardagsfeest wordt opgeluisterd met een fantastische moshpit. En eerlijk is eerlijk dat gebeurt bij mij thuis ( helaas ) ook niet. Maar dat betekent niet dat ik er wel een voorstander van zou zijn, en direct de eerste stagedive van de keukentafel zou doen op een heerlijke diepe grunt. 

(Lees verder onder afbeelding)

Apocalyptica

Bij de Finse symfonische metal band APOCALYPTICA zul je geen grunts horen, simpelweg omdat deze band bestaat uit vier cellisten en een drummer. Dat maakt de band binnen de Metal een echt buitenbeentje, immers normaal bepaald de zang en een snoeiharde gitaar een groot deel van de intentie van een metal nummer. De band begon als coverband die nummers van Metallica gespeelde op vier cello’s, maar schreef in de loop van de jaren ook eigen nummers, op de laatste albums zijn sommige nummers voorzien van zang door gastzangers van diverse bands.  

Apocalyptica werd in 1993 opgericht door een cello kwartet welke op hun eerste in 1996 uitgebrachte album “Plays Metallica by Four Cellos” acht covers speelde van de Metallica albums “Master of Puppets” en “The Black Album”. Maar richting hun tweede album nam de band een meer neo klassieke metal stijl aan, maar dan zonder gitaren en bas. Op het album “Inquisition Symphony” uit 1998 speelt de band naast Metallica covers ook covers van Faith No More, Sepultura en Pantera, maar ook drie eigen nummers. Pas op het derde album “Cult” laat de band ook orkestrale percussie horen en is er aan één nummer vocalen toegevoegd verzorgd door Sandra Nasic van de band Guano Apes.  

Het vierde album van de band dat ze uitbrachten in 2003, met de titel “Reflections” was het eerste met alleen originele nummers die de band zelf schreef. Op vijf nummers van dit album verzorgde Dave Lombardo van Slayer het drumwerk. Op de daarop volgende toer werd het drumwerk verzorgd door Mikko Sirén, en deze drummer bleef bij de band om ook op volgende albums het drumwerk voor zijn rekening te nemen. 

In 2024 bracht de band hun 10e album uit “Plays Metallica, Vol. 2” een vervolg op het eerste album “Plays Metallica by Four Cellos”.  Hierop staan covers als “The four Horsemen” en “The Unforgiven II” maar ook een nieuwe opname van “One” met de stem van James Hetfield en op bas Robert Trujillo. Ook speelt de band een cover van “The Call of Ktulu” met daarin originele bas opnames van overleden bassist Cliff Burton welke al in 1984 op tape zijn gezet. Dit geeft wel aan dat de band ook door Metallica enorm wordt gewaardeerd, want een mooiere samenwerking kun je jezelf niet wensen. 

(Lees verder onder afbeelding)

Persoonlijk nawoord

Alhoewel ikzelf ook enorm kan genieten van de samenwerking met andere mensen, kan ik mijzelf ook heel goed alleen vermaken. Ik heb mij bij verschillende vriendengroepen aangesloten, maar een echte kameraad heb ik al jaren niet meer, hij is al ruim 35 jaar geleden overleden. Als je net als ik iemand verliest die als het ware een tweelingbroer van je was, waarmee je alles deelde en die alles van je wist, dan hoef je niet te gaan proberen om na diens heengaan weer een andere maat te vinden. Dat zal je niet lukken, simpelweg omdat er maar één keer een dergelijk iemand in je leven verschijnt. En dat is ook niet erg, er zijn genoeg mensen om lol mee te hebben, en bij wie je om een helpende hand kunt vragen. 

(Lees verder onder afbeelding)

Mijn ervaring is dat veel mensen denken, dat als je een vervelende situatie in je leven hebt meegemaakt, of als je iemand bent verloren, dat je dan heel graag weer een andere soul mate zou willen hebben. Ze zijn bang dat je eenzaam wordt als je te lang je dagen alleen doorbrengt, en je dus wel behoefte zult hebben aan gezelschap om je heen. Maar in mijn geval kan ik eigenlijk ook prima alleen zijn, ook al mis ik een echte vriend(in) natuurlijk soms ook wel. Ik vind het soms fijner om een avond alleen op de bank te zitten, dan alleen naar een feestje te moeten en dan weer alleen thuis te komen. Want dan voel je jezelf pas echt eenzaam, als je na een leuke avond alleen thuis komt en er niemand aan je vraagt “heb je het leuk gehad?”. Eenzaamheid is soms ook in je ééntje ergens met anderen samen te zijn, en dus niet perse altijd alleen zijn.  

En dat maakt mij dus een buitenbeentje. Ik luister naar muziek die veel mensen bagger vinden, ik mag soms graag alleen acteren, heb helemaal niets met mode en kleding en heb op de keper beschouwd geen echte kameraad meer. Dat maakt mij dus moeilijk in een hokje te stoppen en eigenlijk een uniek individu. En ik kan jullie vertellen, ik ben er trots op! Want opgaan in de grote grijze massa lijkt mij verschrikkelijk, laat mij maar een beetje “afwijken”. Het voordeel is dan ook dat mensen die mij niet begrijpen mij vanzelf zullen mijden, en dat geeft mij weer rust, want ik heb weinig behoefte aan goed bedoelde adviezen. Mocht je ze mij toch willen geven kijk er dan niet raar van op als ik ze in de wind sla. Want dat behoort een buitenbeentje nu eenmaal te doen. 

Ook deze column is een buitenbeentje, want je zult er geen originele tekst en vertaling bij vinden, simpelweg omdat het een instrumentaal nummer betreft. Ik vind het zelf een prachtige uitvoering, maar kan begrijpen dat er mensen zijn die het een soort van godslastering vinden wat Apocalyptica doet. Maar soms moet je even buiten de gebaande paden treden, en op een andere manier naar muziek luisteren.

Want maak je geen zorgen, alleen het luisteren naar andere muziek maakt je echt niet direct een buitenbeentje!

Videoclip