Als zus J. naar Olst komt, reist ze per trein. Voor haar is dat de juiste entree is voor wat er daarna volgt: ergens tussen de rails en de rivier begint het avontuur. Meestal verschijnt ze in de namiddag, precies op tijd voor wat zij “het gouden uur” noemt. Zij heeft nl. “het oog” …
We beginnen braaf. Even langs de kringloop, want dat hoort erbij. Tegen de tijd dat we terug in de auto zitten, ben ik meteen weer gewend aan het ritme van haar camera en haar blik naar buiten. Het hoort bij haar, zoals de IJssel bij Salland hoort.
En dan, zonder waarschuwing: “STOOOOP!”
Altijd op een plek waar stoppen totaal onmogelijk is. We rijden op de IJsseldijk, maar bij de eerste parkeerplaats gooi ik de auto toch aan de kant. Natuurlijk.
J. is dan al weg. De deur nog open, haar tas half dicht en wapperende haren, maar haar ogen volledig gefocust op iets wat ik nog niet nog niet zie. “Daar! Zie je dat, een bijzon!” roept ze. Ik knijp mijn ogen samen. En dan zie ik het ook: een wolk, maar niet zomaar een wolk. Een wolk die alle kleuren draagt die je normaal alleen in een regenboog verwacht.
“Regenboogwolk of bijzon,” zegt ze plechtig. “Dat is heel bijzonder”
We staan daar een tijdje te kijken. Dan stopt er nog een auto. Er springt een man uit, camera in de aanslag. We knikken naar elkaar, een stil verbond van mensen die weten: dit moet je vastleggen, maar eigenlijk ook gewoon voelen. Woorden zijn hier overbodig.
De zon zakt ondertussen verder. En wat er dan gebeurt, is weer typisch zo’n moment dat je niet kunt uitleggen. Aangrijpend mooi. We hebben nooit “gewoon” een zonsondergang. Altijd zien we weer iets nieuws, iets dat je niet ziet aankomen.
(Lees verder onder foto)
We rennen naar de vogelhut. Modder aan onze schoenen, lachend om niks. Het water spiegelt de lucht alsof iemand er een filter overheen heeft gegooid. Klikklikklik. Dan weer door, naar de veerpont. Want daar bij de rivier is het licht weer anders. Oranje, roze, blauw. Alsof de lucht zelf ook niet kan kiezen.
Het wordt donker. We stappen weer in, niet moe maar wel voldaan.
Dat is misschien wel het geheim van Salland. Dat je hier de tijd neemt. Dat je stopt. Dat je samen kijkt, lacht, rent, bakken met modder meeneemt in je auto en dat allemaal volkomen logisch vindt. De IJssel … blijft je altijd verrassen!
Hoe vaak sta jij nog stil voor iets dat eigenlijk niet op je planning stond?
Foto: Janneke Proper Natuurfotografie. Bekijk haar Instagram
Website Proper Art
