In het begin moet ik wennen aan de enorme machine met haar onverbiddelijke geluid. Maar dan ontstaat er als vanzelf een oplossing: ik ga kinderliedjes neuriën op het tempo van de machine.. In den haag daar woont een graaf, drie kleine kleutertjes..
Dat soort lieve liedjes uit mijn jeugd. Ik ken er heel veel. Mijn handen doen automatisch hun werk terwijl mijn gedachten langzaam verder afdwalen. Het ritme van het stalen gevaarte sluipt in mijn hoofd; er ontstaat een soort raar mediatief moment.
Het vreemde van lopendebandwerk is dat je lijf aanwezig blijft terwijl je hoofd kilometers verderop zit. Ik denk vaak aan mijn vader. Hij begon als jongen van zeventien in een fabriek en werkte hij zich op tot hoofd boekhouder op het kantoor van de fabriek die hij zo goed kende. Die gedachte helpt me! Ik kruip in zijn jonge leven. Ik doe het niet alleen voor mezelf en de ervaring, maar voor hem. Voor jou pa! Jij hebt dit ook gedaan.
Het wordt een mentaal overlevingsmechanisme tussen het monotone gedreun van staal, meedogenloze machinerieën en alle andere “ver van mijn bed show ” dingen die ik meemaak.
Mijn vader werd 101 jaar oud. Dus als mensen zeggen dat fabriekswerk je sloopt, moet ik altijd glimlachen. Misschien zit er juist iets taais in mensen die jong aan een lopende band hebben gestaan.
Nog steeds hoor ik, ergens achter in mijn hoofd: Tedumtedum… sch sch en stilletjes neurie ik weer mee…
Website Proper Art
© Proper Art/ Stichting Hier in Salland 2026
