Op een rustige vrijdagavond was het licht dat uit de zaal in Zwolle Noord straalde allesbehalve gewoon. Het droeg iets anders… een verborgen warmte, alsof de plek fluisterde: hier zullen dingen worden gezegd die niet elke dag worden uitgesproken.
Ik kwam binnen als journalist, maar werd al snel meer dan dat: een getuige van een menselijk moment dat verder ging dan verslaglegging. Verschillende gezichten, uiteenlopende achtergronden, maar één ding was meteen duidelijk: iedereen was gekomen om te luisteren… niet alleen om te spreken.
De bijeenkomst, getiteld “Iftar in Dialoog”, was meer dan een ramadanmoment. Achter de organisatie stonden Budl Zorgt en Het Werkt Sociaal, beide actief in het sociaal domein, in nauwe samenwerking met de Gemeente Zwolle en de politie. Samen gaven zij zichtbaar vorm aan een groeiende inzet voor verbinding en inclusie binnen de lokale gemeenschap. Wat hier plaatsvond was geen losstaand evenement, maar een weerspiegeling van een bredere visie: bruggen bouwen tussen mensen.
De avond begon rustig, zoals goede verhalen dat doen. Mensen begroetten elkaar sommigen bekend, anderen voor het eerst. Maar de afstand verdween snel, niet door woorden, maar door intenties.
( De tekst gaat verder onder de foto)
Kleine gesprekken, grote betekenis
In het hart van deze beweging stond Wafa Fare, medewerker van Budl Zorgt. Ze bewoog zich soepel door de ruimte: hier een gast verwelkomen, daar iets toelichten, iemand geruststellen, een vrouw begeleiden naar haar plek. Haar aanwezigheid was niet alleen organisatorisch, maar voelde als het stille middelpunt waar de avond om draaide.
Daarna volgde een moment dat de toon zette: een sessie over cultuursensitiviteit, verzorgd door trainer Samiya Saiid. Geen klassieke lezing, maar een uitnodiging tot reflectie dichtbij de realiteit, zonder complexiteit, met ruimte voor echte ontmoeting.
Aan het begin van de avond werd er ook bewust ruimte gecreëerd voor ontmoeting in kleine groepen. De aanwezigen vormden groepjes van drie of vier personen en gingen met
elkaar in gesprek om elkaar te leren kennen. Zo zag je een politieagent naast een gemeentemedewerker en een deelnemer zitten, in open dialoog. Deze opzet bleek effectief in het
doorbreken van het ijs, het stimuleren van kennismaking en het brengen van een voelbare warmte in de ruimte.
“Wanneer we samen zitten, worden de verschillen stiller en wordt de mens meer aanwezig.”
(De tekst loopt door onder de foto)
Een gedeeld moment van menselijkheid
Toen viel de stilte… de stilte vlak voor de iftar. Kort, maar geladen met betekenis. Iedereen stond stil, ieder op zijn eigen manier, maar verbonden in hetzelfde moment. Hier telden verschillen niet. Hier was de honger dezelfde, het wachten hetzelfde, de mens hetzelfde.
Met de eerste hap begon niet alleen het eten… maar ook een ander soort gesprek. Aan tafel waren het niet de gerechten die mensen samenbrachten, maar de verhalen. Iedereen droeg iets met zich mee, en elk verhaal zocht een luisterend oor.
Elders sprak een gemeentemedewerker met een sociaal werker, terwijl zich aan de tafels een netwerk van kleine verhalen vormde samen een groter beeld van een samenleving die
zichzelf probeert te begrijpen.
Zoals Antoine de Saint-Exupéry zei: “Als je een schip wilt bouwen, verzamel dan geen mensen om hout te halen, maar leer hen te verlangen naar de zee.”
Hier ging het niet om het organiseren van een bijeenkomst… maar om het aanwakkeren van dat verlangen naar verbinding. Hier ging het niet om het organiseren van een
bijeenkomst… maar om het aanwakkeren van dat verlangen naar verbinding.
Achter dit alles schuilde werk dat niet altijd zichtbaar is. Mensen die achter de schermen bouwden aan een avond die eenvoudig leek, maar in werkelijkheid rustte op aandacht, inzet en toewijding. Ik verliet de zaal niet alleen met notities, maar met een zeldzaam gevoel: dat dialoog, wanneer die oprecht is, werkelijk iets kan veranderen… al is het maar een beetje. Misschien is dat precies wat nodig is in een tijd waarin de afstand tussen mensen groeit, zelfs wanneer ze dicht bij elkaar zijn.
Want de vraag is niet langer: kennen we elkaar? Maar: proberen we elkaar echt te begrijpen?
Tot slot gaat een welgemeende dank uit naar iedereen die deze avond mogelijk heeft gemaakt en eraan heeft bijgedragen: Budl Zorgt, Het Werkt Sociaal, de Gemeente Zwolle,
Wafa Fare, Samiya Saiid, de aanwezige politie, alle partners én alle deelnemers. Wat hier plaatsvond was meer dan een bijeenkomst het was een ontmoeting van zielen, een
spirituele samenkomst vol betekenis en gelaagdheid die nog lang zal doorwerken.
