Het moet een aandoenlijk tafereeltje zijn geweest. Vijf mensen rond een aangereden duif. Het ziet er erg slecht uit. Zwaargewonde vleugel en gebroken poot. De komst van de dierenambulance duurt nog even. Er is een doos nodig om de onrustige duif veilig in op te bergen. Een telefoontje. Of ik wil komen met een doos.
Ik graai een doos uit de schuur, stop er wat hooi in en rijdt naar plaats delict. Onderweg zwaait iemand naar me. Er is al een doos. Het dier wacht daarin op de dierenambulance.
Ik rijd terug. En overdenk of ik geprobeerd zou hebben om het gewonde beest bij mij thuis op te lappen. Lekkere dingetjes voeren en laten drinken via een pipetje. Zoals ik dat vroeger deed met een jong kauwtje. Ik een duif oplappen? Zo’n beest dat ik regelmatig vervloek omdat een paartje elk jaar een nest heeft in de conifeer onder mijn slaapkamerraam. Ik heb een hekel aan dat gekoer. Vraag me niet waarom. Het irriteert me. Roekoekoekoekeroe – roek…. Na die laatste roek denk ik altijd: Ga nou door. Het klinkt alsof die duif aan een tweede zin begint en na één woord stopt. Let er maar eens op.
Maar goed, ik kwam niet voor de keuze te staan. Ik vermoed dat de duif in de duivenhemel is. Anders ging dat met een muisje. Elke winter zit er wel eentje op zolder. Als ik die hoor, zet ik een klem. Wanneer ik bij inspectie een dichtklapper zie met een muizenlijkje, dan ben ik tevreden.
Ik graaf een plantgat voor een boom. Op de bodem loopt een veldmuisje. Die probeert uit het gat te komen. Dat lukt niet. Wat nu? Levend begraven onder de boomkluit is ook zowat. Doodslaan met de schop idem dito. Ik pak de muis. Daar sta ik. Een muis in m’n hand, die ik normaal liever in een klem zie zitten. Doodknijpen? Ach nee, zo’n schattig diertje. Loslaten? Nee, dan rent ze via de muur richting zolder. Ik neem de muis mee naar de andere kant van de sloot, tussen opschot van een linde. Ze schiet weg tussen de takjes.
Er worden best veel dieren, die op zichzelf nuttig zijn, doodgemaakt. Een spin, vlieg, mug, mier, fruitvliegje, wesp of bij. Een vlinder dan weer niet. Wat bepaalt die selectie? De (gevreesde) overlast? Geen weet hebben van het nut? De aaibaarheid? Neem een mol. Ook nuttig. Maakt de grond los en draineert die. Toen ik ooit klemmen zette, en eentje ving, dan vond ik het eigenlijk heel sneu. Zo’n mooi beestje. Een dier in de ogen kijken – bij wijze van spreken dan, de mol is dood en blind bovendien – raakt me blijkbaar. Nu hark ik de molshopen weg. Probleem ook opgelost.
Ik kom natuurlijk voor een lastig dilemma te staan als de duif uit mijn conifeer tegen mijn raam zou vliegen en gewond op de grond ligt. Zou ik die dan oplappen?
Of het zover komt? Ik heb de duif onder mijn slaapkamerraam nog niet gehoord….. Het zal toch niet!
