Wat kun je wel en niet zeggen in het openbaar? Dat was een vraag die bij ons aan tafel door een gast werd opgeworpen. Zij ging toch meer voor een dialoog, omdat dit goed is voor het onderlinge begrip en de relatie. Maar in haar hart wilde ze eigenlijk heel andere dingen zeggen. Zoals bijvoorbeeld dat zij vindt dat vlees eten uit de bio-industrie onethisch is.
Een dag later moest ik daar nog even aan denken. Ik merkte dat het mij weer aan het denken zette. Ondanks dat ik al heel wat jaren geen vlees wil eten uit de bio-industrie, omdat ik niet verantwoordelijk wil zijn voor de gevangenschap, de onnatuurlijke manier van leven en hun korte levensduur voor deze dieren, heb ik het eigenlijk nooit over onethisch. Het raakte me in mijn kerngedachte dat ik zo niet met levende wezens wil omgaan. Het voelt voor mij immoreel en respectloos.
Mijn gedachten gaan uit naar de slavenhandel van mensen die we ook eeuwenlang heel gewoon vonden. Totdat er mensen opstonden die aan de wieg stonden van een verandering.
Veel mensen vinden deze gedachte veel te ver gaan. Het confronteert, daar willen we als vleeseter niet mee verbonden worden. En willen mensen niet met dieren vergelijken.
En dat snap ik. Maar zolang je er niet goed bij stilstaat wat het voor dieren betekent om met zovelen opgesloten in een schuur of stal te leven, zonder de natuurlijke leefomgeving om je heen, enkel bedoelt voor menselijke consumptie zul je het gevoel blijven houden dat dit normaal is.
Er zijn alternatieven
We kunnen weer terug naar veel minder vlees en zuivel eten. We kunnen heel goed plantaardig eten met peulvruchten en granen als belangrijk onderdeel van de voeding.
En we kunnen overgaan tot biologische veeteelt, waar de dieren meer leefruimte hebben en meer buiten kunnen zijn.
