Mijn laatste gesprek met een lijsttrekker uit de gemeente Olst-Wijhe is dat met Hans Olthof van de VVD. We praten over ambities, over boeren, over de aanstaande dijkverzwaring en over de toekomst. Oh ja, en over lentekriebels.
Het duurde even, maar vorige week was het dan zover: mijn interview met Hans Olthof van de VVD Olst-Wijhe. ‘Je hebt het beste voor het laatst bewaard?’, vraagt Hans als we elkaar de hand schudden. Ik ken hem al jaren dus dit plaagstootje kan ik prima hebben.
Zware kop
Hans staat in campagnemodus, met opvallende VVD-jas en sjaal loopt hij het café binnen waar we hebben afgesproken. Hij wil buiten zitten, ik zit liever binnen. Het wordt buiten.
Op het terras vertel ik Hans over mijn zware kop als gevolg van mijn hersenschudding. En er is nog iets waar ik mee zit: ik heb een aanzoek gekregen. Niet van een politieke partij, maar van een vrouw. Hans feliciteert mij en constateert dat de lente in de lucht zit en dat die bij mij vlinders en lentekriebels heeft doen ontwaken. Ik weet het zo net nog niet, maar het is goed dat ik even mijn hart hierover kon luchten.
Nu dit uit de weg is, is het tijd voor politiek. Ik vraag Hans hoe het politieke landschap er in Olst-Wijhe uitziet na 18 maart. ‘Zeg vriend, zullen we eerst de verkiezingen maar even afwachten en kijken wat de kiezer wil?, luidt zijn antwoord. Ik gooi het over een andere boeg: ‘Wat zijn jouw ambities de komende vier jaar?’ Kijk, met zo’n vraag kan hij wat. Hans schuift z’n stoel wat dichterbij, neemt een slok van z’n koffie en steekt van wal.
Trots
Dat-ie verwacht dat de VVD in Olst-Wijhe tenminste de huidige drie zetels behoudt (‘Ik sluit groei ook niet uit door D66-stemmers die VVD gaan stemmen omdat ze PRO te links vinden’) en dat zijn partij ‘uiteraard bereid is’ om ook de komende vier jaar bestuursverantwoordelijkheid te nemen. Hij vertelt dat hij trots is dat de financiële situatie in de gemeente er nu een stuk beter voorstaat dan toen hij wethouder werd, dat Olst-Wijhe als één van de weinige gemeenten in Overijssel wél de geplande bouwopgaves haalt en dat er mooie deals met het waterschap in het verschiet liggen in het kader van de dijkverzwaring.
Mijn kop barst bijna uit elkaar van al dat positieve gewauwel. Daarom vraag ik hem maar naar zijn ideeën over de stikstofcrisis en de toekomst voor onze Sallandse boeren. Hij kijkt mij een seconde een beetje spottend aan. ‘Daar heb ik zeker over nagedacht en dat gaat verder dan ‘we moeten het samen doen’ en ‘natuur en boeren zijn geen tegenstanders’. Hij doelt daarmee op het gesprek dat ik vorige week in deze krant had met Toon Schuiling. We komen nu lekker op gang, Hans is net zoals ik begaan met het platteland en toekomst voor onze boeren. Ik doe dat vanuit mijn ondersteunende rol in de polders Liederbroek, Molenbroek en Sekdoorn, hij vanuit Salland.
Grinniken
Hij vertelt dat hij namens dat gebied deel uitmaakt van een denktank en regelmatig met de gedeputeerden Von Martels en Ten Bolscher om tafel zit. Ik vraag spottend dat of dat lekker opschiet. Hans moet grinniken en kiest voor een politiek antwoord: ‘Je weet dat dit soort processen lang duren’. Te lang volgens hem en zo ken ik hem ook: ongeduldig, actiegericht en de mond nooit stil. Baalt hij er niet van dat er zo weinig voortgang op dit onderwerp zit? Voor het eerst in ons gesprek is het even stil aan de andere kant van de tafel. Hij kijkt mij aan en stelt de wedervraag wat ik daarvan vind. Ja, ik baal daarvan vertel ik hem. Ik baal dat de meeste Sallandse familiebedrijven de kop nauwelijks boven water kunnen houden. Hans knikt. Hij vertelt dat de verhalen van boeren hem ook raken. Dat de nood hoog is en dat hij te vaak maar verdomd weinig kan betekenen. Dat hij daar grote moeite mee heeft en juist daarom lid is geworden van de denktank omdat er een oplossing móet komen.
Andere wending
De kelen worden droog en ik krijg door het zonnetje en de kriebels in m’n buik zin in een borreltje. Het gesprek neemt een andere wending. Hans wil weten waarom ik een goede politicus zou zijn. ‘Je hebt jezelf niet voor niets op de lijst laten zetten. Wat ga je doen als je met voorkeurstemmen wordt gekozen?!’ Dan ga ik het doen, antwoord ik hem in alle eerlijkheid. Hmm, hoor ik hem van de andere kant van de tafel brommen. ‘En jij denkt dat je daarvoor geschikt bent? Er zijn bij mijn weten niet veel columnisten die een succesvolle overstap van de journalistiek naar de politiek hebben gemaakt. Jij gaat je doodvervelen en het missen dat je niet langer lekker langs de zijlijn je mening mag spuien.’ Wat moet ik daar nou op zeggen? Dat ik het anders ga doen? Dat ik denk dat ik niet in de raad kom, maar dat ik er niet voor weg loop? We spreken af dat we elkaar de komende vier jaar goed in de gaten blijven houden.
Nog één voorspelling dan. Is hij ervan overtuigd dat hij de komende vier jaar door kan als wethouder? Hij staat op, ritst z’n campagnejas dicht en geeft mij een knipoog: ‘Wat denk jezelf?’
Terwijl Hans in de volle lentezon naar zijn auto loopt en ik de laatste slok van mijn borrel neem, denk ik van wel. Ik ben nog lang niet van hem af.
