In de keuken is het gezellig, de warmte komt niet alleen van het grote fornuis, maar vooral van het samenzijn. T. staat naast mij. “Zullen we samen koken?” vraag ik. Dat wil ze graag, want samen koken lijkt ons allebei gezellig. “Ja oma, dat wil ik wel”. Ik ben net bezig met het snijden van de uien. Even later mag ze het baksel gaan roeren en omscheppen.
De gebakken uien vullen de ruimte met een geur die iedereen naar de keuken lokt. Ik kijk met vertrouwen toe hoe T. de pasta, bestaande uit kleine paasfiguurtjes, konijntjes en eitjes, in het kokende water laat glijden. Ze doet het zorgvuldig en dat moet natuurlijk ook. Gelukkig, dat ging goed. Het zijn serieuze zaken die wij doen!
Als alles samenkomt: pasta, groene asperges, uien en de romige paturain mag T. het geheel smeuïg doorroeren. Even proeven oma… dat hoort erbij. Ja, we zijn enthousiast en natuurlijk benieuwd naar het eindoordeel van de familie…
Aan tafel is het resultaat meteen duidelijk. Opa schept nog een keer op, het gezin eet met smaak. We beginnen zowaar te zingen: “en we gaan nog niet naar huis”..T. glundert. Eigenlijk weet iedereen: dit smaakt vooral zo goed omdat het samen is gemaakt.
De volgende dag belt M., haar moeder: ” T. vertelde heel blij aan iedereen die het horen wilde, dat ze had gekookt.
Trots zijn op jezelf door iets te maken voor je vader, moeder, broertje en opa, is zo fijn voor een achtjarig lief kind dat alles zo graag goed wil doen.
En baby C…. die moet nog even wachten met proeven…
Vrolijk Pasen en eet smakelijk allemaal!
Website Proper Art
