Vanaf de eerste minuten knalde de jonge Britse band erin met een bak energie waar de hitte in de tent alleen maar extra vuur aan leek toe te voegen. Bijna iedereen leek verrast. Wat staat daar op het podium! Nou, Zac met zijn broertje en een kameraad. Tijdens Corona hadden ze wat oude muziek gekeken van Dr. Feelgood, Black Sabbath en de rauwere kanten van Fleetwood Mac uit hun vroege bluesjaren. Die kant moest het op, bedacht Zac. Die pure muziek van toen, met een vleugje punk.
Wie dacht een aardig bluesrockbandje te gaan zien, kreeg een optreden dat eerder voelde als een botsing tussen blues, punk en pubrock met ouderwetse jaren 70/80-energie.
Voor veel vijftigers in het publiek moet het bijna vertrouwd hebben gevoeld: eindelijk weer een jonge band die niet braaf speelt, maar écht rockt. Hard, rauw, vol tempo en zonder gladde perfectie.
De groep uit Engeland bouwt de laatste jaren snel naam op in de internationale blueswereld, daar gaat zondag aan bijdragen. Dat zag je ook na afloop: ongewoon druk bij de merchandise-stand, waar bezoekers massaal shirts, platen en cd’s meenamen.
Ieder jaar heeft Ribs & Blues wel een pareltje. Dit was er een!
Hoes van het laatste album. Dat móest live opgenomen worden, omdat Zac en co in de studio helemaal niet uit de verf komen 😉
