Coldplay horen? Earring zien? Naar de Police? Niet te betalen. Ze bestaan niet meer. Ze treden maar weinig op. Maar waarom dan een tributeband? Nou, reden genoeg!
Het gaat niet om de band
Bij Goldplay gaat het niet om Goldplay. Bij een Earring-tribute gaat het niet om George Kooymans. Bij een Police-tribute gaat het niet om Sting. Het gaat om wat die muziek ooit met mensen gedaan heeft. Die nummers vormen voor veel bezoekers de soundtrack van hun jeugd, studententijd, eerste liefde, eerste auto, eerste festival of eerste vakantie zonder ouders. Een tribute-band geeft als het ware toegang tot dat collectieve geheugen.
Het origineel bestaat vaak niet meer
Een deel van de aantrekkingskracht is ook praktisch. Golden Earring treedt niet meer op (hoewel Runs Gerritsen meespeelde!) The Police bestaat al jaren niet meer. Veel grote bands spelen nauwelijks nog, zijn onbetaalbaar geworden of vullen alleen nog stadiontours. Een tribute-band brengt die muziek weer binnen handbereik.
De muziek is belangrijker geworden dan de artiest
Vroeger ging je naar een artiest. Nu gaan veel mensen naar een beleving. Ze willen een avond meezingen, dansen, bier drinken, vrienden ontmoeten en voor een paar uur terug naar een periode waarin alles nog mogelijk leek. Of de gitarist op het podium echt Adrian Smith van Iron Maiden is, blijkt dan ineens veel minder belangrijk.
Vakmanschap
Wat je ook makkelijk over het hoofd ziet: de beste tribute-bands zijn vaak uitstekende muzikanten. Ze spelen muziek die technisch behoorlijk ingewikkeld kan zijn. Om een Iron Maiden-, Police- of Coldplay-show overtuigend neer te zetten moet je heel wat in huis hebben. Sterker nog: sommige tribute-muzikanten spelen die nummers vaker en nauwkeuriger dan de originele artiesten tegenwoordig zelf.
Het publiek bepaalt wat ‘echt’ is
In de kunstwereld hechten we veel waarde aan authenticiteit. Maar op een festival blijkt dat mensen vooral op zoek zijn naar een authentieke ervaring. Als een veld in Raalte vol staat te zingen alsof Chris Martin zelf op het podium staat, dan wordt die ervaring voor het publiek op dat moment óók echt.
Concurrentie met een avondje op de bank
Dat tribute-bands concurreren niet met de originele bands. Ze concurreren met Netflix, thuis op de bank zitten, sociale media. Dat winnen de rock tribute-bands met gemak! Want uiteindelijk blijkt dat duizenden mensen best willen betalen voor op een heel gezellige manier samen herinneringen ophalen.
Het Rock Tribute Festival is daarom meer een sociaal fenomeen dan een muziek fenomeen. Mensen komen niet perse alleen voor de muziek. Ze komen voor het gevoel dat die muziek oproept. En dat blijkt een veel grotere markt dan alleen liefhebbers van het origineel.
Dresscode
Vanaf de jaren 70 en 80 werd zwart de kleur van rock, hardrock en metal. Bands als Black Sabbath, AC/DC en Iron Maiden droegen vaak zwart op het podium. Fans namen dat over. De meeste merchandise van rockbands wordt al decennia op zwarte shirts gedrukt. Daardoor ontstaat vanzelf een zee van zwart op festivals. Zwart als kleur van rebellie, maar dan wel de rebellie van ‘weet je nog van toen?’
