Vrijwilliger Quirine bij Stichting Thuis Sterven

HierInSalland besteedt graag aandacht aan prachtige iniriatieven en zal een serie artikelen publiceren van medewerkers van de Stichting Thuis Sterven. Vandaag brengt Quirine Buijze haar verhaal.

Interessant? Deel het artikel

thuis sterven team
Vrijwilligers Stichting Thuis Sterven

Normaal om deze tijd van de avond ga ik langzamerhand naar bed. Nu wens ik mijn lief welterusten, en hij wenst mij een goede waak. Want dat is wat ik vannacht ga doen: waken  bij een terminaal ziek iemand. Op straat is het rustig, in veel huizen is het licht al uit.

Aan het eind van de middag heeft de coördinator mij telefonisch al uitgebreid ingelicht bij wie ik ga waken, wat de huiselijke situatie is. En ook waar ik precies moet zijn. Kan ik aanbellen bij de voordeur en is er dan iemand aanwezig om mij open te doen? Moet ik prutsen met een sleutelkastje? Moet ik achterom via een deur in de schutting en kan ik zo naar binnen?

Bij elke waak is het weer anders. Ik kom vaak in buurten en straten waar ik nog nooit ben geweest. Soms is het behoorlijk zoeken, zo midden in de nacht.

Vannacht waak ik bij meneer L.  Zijn vrouw doet open.  We maken kennis en ze maakt me wegwijs in huis. Meneer L. is diep in slaap. Sinds vandaag ligt hij in een hoog-laagbed in de woonkamer. Zijn toestand verslechtert snel. Vandaag is een van zijn kinderen op bezoek geweest. Hij was daar heel blij om, maar het greep hem ook aan, en hij was na het bezoek doodop.

Dit alles vertelt mevrouw L. mij. Dit en nog veel meer. Ze vertelt over vroeger, over de jaren samen, en later met de kinderen. Over grote veranderingen in hun leven, hoogtepunten en dieptepunten. Ze vertelt hoe ook zij zich overvallen voelt door de voortrazende ziekte van haar man. En hoe moeilijk het is om daar mee om te gaan, om ook daarin nog een samen te vinden. Het hele verhaal moet eruit. Maar het wordt wel laat zo. Ik dring er toch een beetje op aan dat mevrouw naar bed gaat. Dit is haar kans om eindelijk weer eens een nacht ongestoord te kunnen slapen. Dat is al weken niet meer gebeurd. Dat is ook waarom we waken, zodat  mantelzorgers  weer eens lekker een  nacht door kunnen slapen. Mantelzorgers die vaak oververmoeid zijn doordat ze al dagen, al weken voor hun dierbare zorgen.

Mevrouw aarzelt, wil zo graag praten, maar gaat uiteindelijk toch slapen. Even later wordt meneer L. wakker. Hij is heel helder en wil eigenlijk zoveel mogelijk nog zelf doen. Hij wordt er knorrig van dat hij af en toe toch mijn hulp nodig heeft. Uit zijn hele gedrag spreekt boosheid en teleurstelling dat hij zo onmachtig op bed ligt en dat het leven nu op deze manier moet aflopen. Meestal  zijn er al medicijnen die tijdens de nacht gebruikt kunnen  worden, als dat nodig is, klaargezet door de thuiszorg of een mantelzorger.  Maar vannacht niet.

Meneer L. wil absoluut de regie houden over zijn medicijngebruik. Uit een heel assortiment medicijnen in de vensterbank naast zijn bed vist hij zelf een slaappil op. Ik hoop maar dat het de goede pil is maar mag dat niet controleren. Na een tijdje valt meneer gelukkig rustig in slaap. Morgen kan het alweer anders zijn, maar voor vannacht is het goed zo.

Als meneer weer wakker wordt, begint het al licht te worden. Hij begint te vertellen. Over zijn werk en over de reizen die hij daarvoor heeft gemaakt. Over zijn kinderen en dat het toch soms zo heel anders loopt dan je verwacht en gehoopt had.  Over hoe moeilijk hij het vindt om zijn vrouw straks achter te moeten laten. Het is een mooi contact, zo in de vroege morgen.

Dan neem ik afscheid. Het is tijd. Mevrouw heeft mij weer afgelost. Bijzonder dat deze mensen, die gisteravond nog vreemden voor mij waren, mij zo in hun leven toelieten. Dat ik er even voor hen mocht en kon zijn.

Door de stille stad fiets ik naar huis. Lekker slapen.

Toch zit ik nog met een gevoel van twijfel over die medicijnen. Heb ik dat nou goed gedaan? Wie mag en moet er uiteindelijk beslissen over het gebruik van medicijnen?

Gelukkig hebben we als vrijwilligers elke maand intervisie. Daar bespreken we wat we meemaken tijdens het waken, de leuke en de moeilijke dingen. Daar kunnen we ook onze vragen en twijfels op tafel leggen. Om zo van elkaar te leren, en samen steeds deskundiger te worden. En om elke keer weer met elkaar te delen met hoeveel liefde we dit mooie vrijwilligerswerk doen.

Quirine Buijze is 74 jaar, voorheen werkzaam in het onderwijs en sinds 5 jaar vrijwilliger bij Stichting Thuis Sterven. Ze heeft 3 kinderen en 6 kleinkinderen

 

Website Stichting Thuis Sterven

Quirine Buijze Thuis sterven
Quirine Buijze
foto: Lieke Kooyman

thuis sterven logo

Word supporter van HierinSalland

HierinSalland is voor, maar ook van Salland. Word supporters en ondersteun ons. Door mee te doen of met een kleine bijdrage.

Interessant? Deel het artikel

Meer over

Blijf op de hoogte

Abonneer je op een of meerdere van onze nieuwsbrieven en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Om de twee weken verloten we onder de abonnees om en om een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch en de biologische Supermarkt in het Bos van Kleinlangevelsloo, beiden in Raalte. Bekijk de spelregels.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blijf op de hoogte

Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Iedere maand verloten we onder de abonnees een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch in Raalte. Bekijk de spelregels.

Ook interessant

Sorry, geen nieuws gevonden