Gosse Jongstra: Ode aan Zorg met Liefde

Columnist Gosse Jongstra komt de laatste tijd door privéomstandigheden veel in aanraking met de zorg en brengt daarom een ode aan het liefdevolle personeel.

Interessant? Deel het artikel

ZGR 230629 zorg ouderen koffie

Niemand kijkt ernaar uit. Niemand hoopt daar de oude dag te slijten. En toch is het een mooie plek. Het zorgcentrum waar mijn vrouw woont. Haar kamer heeft uitzicht op tuin, geitjes en kippen; net als eerder thuis. Acht bewoners vormen samen een leefeenheid. Een knusse, gezamenlijke woonkamer. Geen ouwe jaren-50 meuk, maar mooie en passende meubels. Met z’n vieren aan een tafel, alleen in een hoekje of met z’n tweeën gezellig op de bank. Een kamertemperatuur die u en ik al lang achter ons hebben gelaten.

En dan de zorg. Bovenal valt me op dat de zorgmedewerkers houden van hun werk, houden van ‘hun’ bewoners. Iemand zei: “Ik vind het zo fijn om onze bewoners een zo mooi mogelijke tijd hier te geven.” En dat brengen zo ook in praktijk. Al na een paar dagen zie ik dat ze houden van mijn vrouw. Oók als haar gedrag soms wat lastiger is.

Als ze zich niet lekker voelt, dan is er aandachtige zorg. Geruststellen en nabijheid geven. Er wordt direct alles gedaan om uit te zoeken wat er aan de hand is. Mijn vrouw heeft wel een gebruiksaanwijzing. Lief en meegaand wanneer het in haar tempo gaat. Als je snel iets van haar wilt volgt verzet. En niet zo weinig ook.

Onderling overleg tussen zorgpersoneel over hoe je haar het beste kunt benaderen werpt haar vruchten af. Willen leren van elkaar. Er wordt gekeken naar wat aansluit bij haar belevingswereld. Zo krijgt ze muziektherapie. Ze deint mee op de maat van de muziek. Als de muziektherapeut met gitaar een liedje zingt van Bob Dylan (haar grote favoriet) biggelen tranen over haar wangen. Zo ontroerend. Als de muziektherapeut is vertrokken dommelt ze wat in. Maar haar hand maakt ritmische bewegingen op en neer. In haar hoofd klinkt nog steeds muziek. Het zijn prachtige genietmomenten. Voor haar, voor mij en voor de verzorgers.

Om mijn verjaardag te vieren fietsen we op de duo-fiets naar de IJssel. We gaan picknicken. Lekkere (zoete) dingen eten. Samen kijken naar de boten op de IJssel. Iedereen die langskomt krijgt een opmerking mee. Een hardloper: “Jij gaat hard!” Iemand met een kindje: “Wat een schatje.” Iemand van wie ze denkt dat die op onze plek wil zitten: “Kom er maar bij hoor.” Vrij adequate reacties. Op de terugweg komen we door een park. We horen ooievaars klepperen. Ik wijs ernaar. Ze ziet het niet. Iets verder zit een ooievaar luid en duidelijk te klepperen in de top van een kale boom. “Kijk” zegt ze.

Dan rijden we door de schuifdeuren naar binnen. We lopen hand-in-hand naar haar kamer. Ik breng haar naar de huiskamer. Daar laat ik haar achter. Met een gerust hart. Als ik wegloop komt ook weemoed om het hoekje kijken. Een dubbel gevoel dus. Dubbel, net als bij deze afdeling van Het Weijtendaal in Wijhe. Je wilt er liever niet heen. Maar als het toch nodig is: hier krijg je zorg met liefde. Vier jaar geleden (Corona) noemden we zorgpersoneel de helden.

Dat zijn ze nog steeds!

 

Word supporter van HierinSalland

HierinSalland is voor, maar ook van Salland. Word supporters en ondersteun ons. Door mee te doen of met een kleine bijdrage.

Interessant? Deel het artikel

Meer over

Blijf op de hoogte

Abonneer je op een of meerdere van onze nieuwsbrieven en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Om de twee weken verloten we onder de abonnees om en om een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch en de biologische Supermarkt in het Bos van Kleinlangevelsloo, beiden in Raalte. Bekijk de spelregels.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blijf op de hoogte

Abonneer je op onze nieuwsbrief en ontvang elke week een update van de artikelen op Hier in Salland. Iedere maand verloten we onder de abonnees een pakket uit de biologische boerderijwinkel Overesch in Raalte. Bekijk de spelregels.